गारयाने माखलेला उजवा तळपाय

जेव्हा मी डाव्या मांडीवर ठेउन बैठक मरतो 

तेव्हा काहीतरी लिहिलेच पाहिजे असे नाही.

   "  मग आता काय करतो आहेस ?"

अस्सच, हातात पेन नि मांडीवर वही असली की काहीतरी खरडायच

आणि खरडलेले आयुष्य सावरायचा एक प्रयत्न करायचा.  

उंच आकाशी भासणारा मी तुला 

तू सतत कुशीत विसावा घ्यायचीस 

कुशीत माझ्या  माझ आकाश 

शोधयाचिस नि भोगय्चिस 

आणि रोज भेटी-गाठी च्या क्षणी 

क्षणभर विश्रांति म्हानायचिस.

...............................................

उलटून जायची संध्याकाल केव्हा 

एकमेकांचा भार पेलताना सोसताना 

पाश मात्र सुटतच नसायचे 

एकमेकाना आवळलेले.

सगळ आवरून झाल्यावर मग तू म्हानायचिस,

"अरे स्वताला expose कर"

तू कोण आहेस हे तू जगासमोर आन 

मी तुला मदत करते.

............................................

"पण माझ आकाश वेगळ होत"

मी माहि म्हणायचो. 

तसा आकाशी भासणारा मी तुला 

तुझ्या गणितापसुन दूर वाटायचो.

मग तुझ्या मनात आकडेमोड सुरु व्हायची 

अपेक्षांची-गरजांची, जनिवांची-उनिवांची 

आणि गुनायचिस माझ्या जनिवंiना माझ्या उनिवांसकट

तेव्हा बाकि शुन्य उरते हे पाहून,

............................................

मग तू धरलास सोपा रस्ता 

पडून जाण्यासाठी (कुणापासून? कुणासाठी? आणि  कुणाकड़े??)

.........................................

पण तुला अजुन का कळलेल नाही?

आताशा आयुष्य सुरु व्हायचय. 

................................................

चुम्बने सतत दिली- घेतली 

पसरवली- आवरली 

अंगभर- शिवारभर   

जेथे होतो त्या जागेभर,

अगदी उतू -उतू गेली 

एवढ सगड़ आसताना 

शुन्य बाकि दिसल्यावर फसली,

तिथेच चुकली 

आणि नेमक लक्षात ठेवायला विसरली,

१/० बरोबर शुन्य नव्हे , १/० म्हणजे  इनफिनिटी,  

हीच माजी इनफिनिटी.

तुझ्या गणिता पलिकडच गणित तुला कधीच कळल नाही. 

........................................

पण लक्षात ठेव ,

कोरड्या काड्याची आग मोठी दिसते - भासते,

लवकर खाक होते,

ओल्या लाकडाच्या आगिसारखि 

त्याची 'धग' नसते.

         जोहंती पाटिल, गन्पुरकर.