गुढीपाडव्याच्या हार्दिक शुभेच्छा

 

युगादी

सहा ऋतूंच्या प्रवासातली, नवी पहाट येऊ म्हणतेय

गळती नंतर, फांदीला ही, नवी पालवी फुटू म्हणतेय

 

अस्तानंतर पडले असतील, आयुष्याला किती प्रश्न ?

गतवर्ष्याच्या प्रवासातले, छळत असतील काही विघ्न ?

विघ्नालाही तोड धीराची, प्रश्नाला हि मिळती उत्तर

पूर्ण होतील सारी व्रते, मग विघ्न असू दे सतरा सत्तर

बुरे बुरे ते भले जाणुनी, संसारगाडा चालवू म्हणतेय ...

गळती नंतर फांदीला ही, नवी पालवी फुटू म्हणतेय ...

 

सडा रांगोळी, दीप दिवाळी, आनंदाचे ओले अंगण

फुल पाखरे चिमण्या येउनी, पिंगा घालुनी करती रंजन

गुढी होऊनी लक्ष्मी यावी, सरस्वती असावी सोबतीला

प्रसन्न व्हावी धन्वन्तरीही, लाभो निरामय आयुष्याला

निर्व्यसनी, निगर्वाचे, नवखे कपाट सजवू म्हणतेय ...

सहा ऋतूंच्या प्रवासातली, नवी पहाट येऊ म्हणतेय ...

 

डॉ. प्रविण करंदीकर

18/03/2026

 

पुन्हा - पुन्हा प्याले भरा,
पुन्हा - पुन्हा चिअर्स करा,
पुन्हा - पुन्हा तेच ते ,
अस काही avoid करा.

पुन्हा - पुन्हा प्याले भरून,
पुन्हा - पुन्हा नव्या गोष्टी,
नव्या- नव्या आनंदाला,
नवीन-नवीन तोंडे उष्टी.

पुन्हा - पुन्हा प्याले अर्धे,
पुन्हा - पुन्हा  त्याच कथा,
अर्धा भरला अर्धा रीता,
प्यासा सावनची उर्वरित गाथा.

पुन्हा - पुन्हा  प्याले रिकामे,
पुन्हा नाही भरणार कधी,
सकाळ झाली प्याला कंडला,
संध्याकाळ उतरेल प्याल्यात आधी. 

-Dr. प्रवीन करंदीकर.

                             शिकायत 

चली गयी उम्र, पढ़ाई-लिखाई-कमाने में , मै  चलता ही रहा।   

दौड़ा किया बैल की तरह, गधे सा मेहनत करता ही रहा।  

बचाता भी रहा कुछ सिक्के एक उम्मीद में।  

जब चैन मिलेगा इसीसे आराम से जी लूंगा।  

ऐसे जीऊंगा जैसे देखा था मैंने इसे ख्वाबो में।  

सजाकर रखा था जिसे मैंने ख़यालो में।  

कभी खयाल ही नहीं आया की वक़्त भी बेईमान होगा।  

और बिना कहे एक दिन तू बुलावे की चिट्ठी भेज देगा।  

अगर करना ही था तुझे ऐसा खिलवाड़ तो क्यों भेजा था मुझे इंसानो में ?

जब लेही जाना था अधसजासा, तो भेजही देता कीड़े मकोड़ो की दुनियाँ  में।  

क्यों भगाया मुझे इतना? क्यों सताया मुझे इतना?  

क्यों बसाये आँखों में सपने? क्यों रुलाया मुझे इतना?

अगर बुलाना ही था दूर अपनो से, तो मुझे दिलाया ही क्यों इतना?

बहुतसी शिकायते है तेरी, अब पूछूंगा भी तुज़से कैसे?

बहोत ही सवाल खड़े किये थे तूने जिंदगी में,

काश कुछ जवाब ही दे देता, थोडासा चैन से लेके जाता।   

सोच रहा हु क्या मुँह लेके आऊंगा मै तेरे पास ?

बहोत सारे सपने थे , पर कर पाया कुछ खास, 

जो कुछ कमाया था सब छोड़ना पड़ा यही आज।  

 कुछ तो ख्वाब पुरे करने देता, 

गलतियां कहाँ पे हुयी? थोड़ा समझने देता,

क्या गलतिया थी मेरी? अब तो मै सोच भी नहीं सकता। 

शायद तुझे कोसना मेरी मूर्खता होगी।  

जब बढ़ी थी सैलाब की रात, होश में आजाना चाहिए था मुझे। 

तूने दि तक़दीर पे, हाथ ऊपर करके यूँ  खड़ा नहीं रहना चाहिए था मुझे।  

जो ऐसे तूफान में खुदको घिरने दिया, ये मेरी ही गलती होगी।  

अनगिनत सवालो पे अनकहे से जवाब मिले, कुछ तो गलतिया तेरी भी होगी।  

१९ अप्रैल २०२१ 

डॉ प्रविण करंदीकर। 

  

 

              मुठी आवळून खेळत बसतो मी
                         जानेवारी, फेब्रुवारी, मार्च, एप्रिल, मे, जून, जुलै
                                                                                 मग पावसाळi,
           गेल्या पावसाल्यात मी मुठी वाळल्या नव्हत्या,
                         बोट मोकळी होती,
                                         दिवस मोजन्यासाठी,
          सोमवार, मंगळवार, बुधवार, गुरूवार, शुक्रवार, शनिवार मग रविवार.
                        मग सुट्टी.
                                       भरपूर वेळ.
         आज तुला भेटता येइल.
                     पण तुझ्या बापाच्या डोक्यात पिकनिक स्पाट,
                                    मग मी spot मोजत बसायचो.
          लोनावला, खंडाला, एकवीरा, लोह्गड़, कशिद बिच etc etc,
                     मग काहीच नाही.
                                    मग  पावसाळi संपायचा,
          मग परत,
                    मी मुठी आवळून खेळत बसायचो ,  ................................


डॉ. प्रविण करंदीकर, गणपुरकर. 

महामारी

आज कल बहोत बीमार बीमार सा लगने लगा है |
कल था उछलता हुआ शहेर मेरा,
आज खामोश सा लगाने लगा है ||
किस महामारी ने बदली है यहाँ की करवटे |
हर राह चलता मुसाफिर दुश्मन सा लगाने लगा है ||
तभी तो कहिओ पे लगने लगा है आरोप बीमारी का |
और एक हसता हुआ राहगीर अस्पताल जाने लगा है ||
क्या करे ? मार डाले सभी मरीजों को ?
या ढूंढ लाये दारु जो बीमारी पे काबू पाएं !
क्यों हर एक शक्स,
एक दूसरे पे शक करने लगा है ???

डॉ. प्रविण करंदीकर 

वचनांची बरसात पावसात बरसली,

चुम्बनोल्या ओठानकडन ओठानवर  पसरली,

बिलगली, मुरवली, देहभान हरवली,

शरीरभर पसरताना, क्षण क्षण हरपली,

प्रेम बीम सूखे मोती, कागदांवर लिहिली नाती,

कुजलेल्या इतिहासात, भुगोलाची वेगळी महती,

दिले घेतले शब्द होते, देहावरचे गंध होते,

चटावलेली साथ होती, ऊगा ऊगा बंध होते,

डॉ . प्रविण करंदीकर . 

मारून मारून उड्या मारशील किती ?

घरभर काळा उडीद पेरशील किती ?

फुकटचा चहा अजूनही हक्काचा बाकी आहे,

लिहून ठेव, ह्या महिन्यात खुप तंगी आहे,

(नंगिला म्हणे पैसे आहेत????)
……………
…….

दरबार भरला की हजर होतात सगळे मुडदे ,

अन बिन पैशाची लावतात बोली,

(किती वर? किती खाली? माहितच नसत काही )
…….

मग हजर होतो एक बहिरा ससाना,

आणि दरकदार ठोकतो आरोळी>>>>

>>>बामुलायाजा बाअदब ……….

……. होशियार … (पण त्यालाच नसत माहित "नक्की कोण?)
……….

मग सुरु होतो खेळ, रंडी बाजार भरावा, तसे सगळे ओरडत असतात,

फेका-फेकी (फका-फ़की) करुण, आपली वोटबँक वळवत असतात ….

मग उरलेलच नसत काही ???

…. परवाच ऐकल "म्हणे सगळ्याच घोटाळ्याच्या घोटाळा झाला,

शरदाच्या चांदण्यातला बैल बाईनी पळवला"… वेडे  लोक म्हणतात

"तर म्हणे कशाला??"

(वेडेच आहेत, कामाची वस्तु ती, लागणार असेलना बाईना???)   

डॉ . प्रविण करंदीकर .